Toen ik nog bij Bovemij werkte, stelde ik mezelf elk jaar de vraag of ik nog wel op mijn plek zat. Kon ik nog voldoende mijn ei kwijt? Leerde ik nog genoeg? En had ik zin om aan het werk te gaan? Vele jaren achter elkaar was het antwoord ‘driewerf ja’.
Tot ik er anderhalf jaar geleden achter kwam dat er wat in mij borrelde.
Ik had zin om uit mijn comfort zone te treden. Om de wijde wereld te ontdekken. En te zien wat er zou gebeuren als ik mijn deur open zou zetten…
Maar toch voelde ik weerstand.
Of zoals Steven Pressfield dat in zijn boek War of Art noemt: ‘Resistance’: de onzichtbare kracht die opduikt zodra je iets betekenisvols wil doen. Een stemmetje in je hoofd dat inspeelt op onzekerheid en je mogelijke hang naar zekerheid.
Want:
❔ Wat kan ik nu helemaal?
❔ Wie zit er in hemelsnaam op mij te wachten?
❔ Hoe moet dat dan met mijn hypotheek en pensioen?
Die innerlijke stem klinkt verstandig. Maar wat ik inmiddels heb geleerd, is dat die stem sabotage is. Vermomd als redelijkheid. Want: weerstand wil niet dat je verandert en groeit. Het wil dat je veilig, klein en voorspelbaar blijft.
Weerstand zegt dan dingen tegen je als:
⏳ ‘Je bent hier nog niet klaar’
♀️ ‘Je collega’s zijn toch leuk?’
‘Je verdient hier toch lekker?’
En: ‘Het is hier best oké, toch?’
Toen ik woorden gaf aan de borrelende buik – en ik hardop tegen mijn vrouw uitsprak dat ik na 11 jaar misschien maar moest opzeggen – toen wist ik het zeker. Of beter: toen voelde ik het zeker.
En dus ramde ik Weerstand opzij en durfde ik de volgende stap te zetten. En zo kon het gebeuren dat ik inmiddels al meer dan een jaar aan de slag ben als zelfstandig communicatiemannetje.
Een jaar dat voelt als vijf jaar. Zoveel toffe klussen heb ik inmiddels gedaan, zoveel nieuwe mensen ontmoet en zoveel impact gehad. Dank aan alle toffe, nieuwe mensen met wie ik afgelopen jaar heb mogen samenwerken!
Dus: weg met Weerstand! Leve de openende deuren!