Ik vond het tijd om uit mijn comfortzone te komen en voor het eerst in mijn leven foto’s te laten maken door een échte fotograaf. Kwestie van zitten, niet forceren en gewoon laten zien wie ik ben.

Kan ik. Dacht ik. Eitje.🥚

Totdat ik de foto’s van Roy Soetekouw terugkreeg. Toen zag ik dat het óók ergens anders over ging.

Want ja, ik herkende mezelf. Maar soms ook niet. En toch was ik het.

😄 De man met de grote glimlach
🤔 De man met de frons, als hij eens een keer hard nadenkt
🪑 En de man die wat onhandig op zijn stoeltje zit, omdat Roy vond dat ik dat eens moest proberen

Op de foto gaan blijkt minder te gaan over vastleggen wie je bent, en meer over ontdekken wie er allemaal in je zit. Over je échte verhaal, inclusief de randjes.

En precies dát zie ik ook in de positioneringstrajecten die ik begeleid.

Veel organisaties denken heel goed te weten waar ze van zijn. En ze vragen mij dan om dat wat scherper op papier te krijgen.

Maar vaak is dat niet het echte werk. Het echte werk is kijken naar alles wat er is. Dus ook de frons. Het ongemak. En het perspectief waar je misschien liever omheen loopt.

Maar face it: je bent het allemaal!

Positionering is geen cosmetische ingreep. Het is geen mooie glimlach kiezen en klaar. Het is onderzoeken welke houdingen, stemmen en waarheden samen één verhaal vormen. En dan bewust kiezen wat je naar voren brengt, zonder de rest te ontkennen. Net als op de foto gaan dus blijkbaar…

Dit ben ik.
Ik doe het er maar mee.
Jullie doen het er maar mee. 🙂